spiegelend2

niet voor altijd

ogen die raken

in de stilte van het leven

waarin ik mezelf terug zie

met het verlangen naar vandaag

langzaam elkaar benaderen

dichterbij elkaar

dan we ooit hadden gedacht

woorden spreken die niet

alles zeggen

de woorden gesproken

dat ik jou niet voor altijd wil

ik wil jou alleen maar

voor een heel leven


de dagen verlaten mijn gevoel

de eenzaamheid die me meer raakt

dan ik vertellen kan

gevangen in uren van verlies

staar ik naar dat wat ik 

volbrengen moet

terwijl ik aan het inpakken ben

van de pakjes voor pakjesavond

raakt het papier doorweekt

met mijn tranen

omdat ik jou zo

missen moet in

in de verlaten dagen

van mijn gevoel


mijn wereld

ontmoeting in het nachtelijk leven

van de dag

ogen die elkaar raken

jij en ik gevangen in elkaars blikken

die niet meer los konden worden gemaakt

samen vechten

samen bouwen aan onze toekomst

waarin wij samen konden zijn

totdat ineens bleek

dat de wereld ons nog niet aankon

onze wereld aan het rollen bracht

zodat het evenwicht verdween

waardoor wij samen

elkaar verloren

in een wereld waarin

geen plek voor onze liefde blijkt te mogen zijn


geuren van verloren tijden

dwalen door de straten

van mijn verleden

raak ik soms zomaar verstrikt

in de geuren die ik ruik

zie ik weer mijn moeders hand

die mij optilde toen ik viel

mijn vader die mij hielp

met dat wat ik niet kon

de warmte van het thuiskomen

die er altijd was

dwalen door de straten

ben ik blij dat ik

altijd hun kind

blijven zal


onleesbare ogen

de ogen nog niet gesloten

starend naar niets

de weg die hij moest gaan

is voor mij lastiger dan voor hem

loslaten van de liefde

de gevoelens van altijd samen

zijn ogen niet meer te lezen

de dood heeft hem

aangeraakt

langzaam mijn hand bewegen

om deze onleesbare ogen

te sluiten

zodat hij echt zijn eigen

weg kan gaan


spel van licht

schaduwen die langs

mijn gezicht raken

de tranen van  het verleden

soms nog zichtbaar in de groeven

in mijn gelaat

kijk ik naar de lichte

aanrakingen van het licht

waarin ik steeds weer

de uitkomst van alles

wat ik deed

terug vind


de gevangen dromen van gisteren

gevochten als een bezetene

om mijn doel te bereiken

om jou aan te raken

om jou de mijne te mogen noemen

gevallen als een blok voor jouw charme

met de tijd die altijd bleef

achteraf zag ik de dromen van gisteren

langzaam veranderen in

de nachtmerrie van vandaag

omdat ik ineens

jouw ware ik

zag verschijnen


stil huilen

de sluizen van de hemel

zijn langzaam gesloten

mijn tranen vloeien

niet altijd meer zichtbaar

voor de buitenwereld

elke dag als ik opsta

sleep ik me naar het begin van de dag

huil ik stil van binnen

als ik in de stilte van de dag

tegen mezelf zeg

dat ik jou nog steeds

zo vreselijk mis

elke dag


maar er is van mij gehouden

gevangen in haar

gekozen wereld van hoe het zou moeten

staat ze daar met hem

haar man die ze niet heeft mogen kiezen

maar die voor haar was geregeld

ze heeft gevochten voor het bestaan

ze hebben samen geleerd elkaar te waarderen

van elkaar te gaan houden

om samen te zijn

bij de vraag waarom ze had gekozen

voor dit leven

zei ze alleen maar

er is van mij gehouden

dat was waar voor mij het in dit leven

om heeft gedraaid


kijken op een afstand

tranen die niet meer zichtbaar zijn

het afgenomen verdriet

dat met een leugen is verstopt

mijn zoon die ter wereld kwam

in een wereld waar geen plaats

voor mij meer mag zijn

meegenomen door  de vrouw

waarvan ik dacht dat ze

voor altijd bij mij blijven zou

zodat ik niet zijn vader meer kan zijn

kijken naar de beelden op straat

zie ik hem soms spelen

kijk ik op een afstand

om te kijken

of het echt wel goed met hem gaat

Hits: 21