ster1

sterrenpracht

mijn handen uitgestrekt

naar de hemel

waar de sterren

mijn tranen

stil aanraken

waar ik soms ineens

tot het besef kom

dat hoe dan ook

hoe het ook gaat

de lichtjes die nooit doven

zullen altijd

boven me staan


ik had je lief

soms sterven rozen

soms doven sterren

soms verdrogen de vlinders

soms is er niets meer over

van wat je dacht

dat er is

soms is het anders

soms moet het zo gaan

ik had je lief

meer dan ik ooit

van iemand anders

liefhebben kan


ik zie de eerste ster

de donkere nacht

sluit langzaam

al het licht buiten

ik sta daar

wat te dromen

wat te kijken

vraag me af

wat ik nu wil

wat er werkelijk is

ineens licht aan de hemel

de eerste ster

die naar me lacht

ineens weet ik het zeker

ik weet dat ik

alleen nog jou wil


kinderen van de sterren

het zijn er maar 16

dit jaar

de kinderen

die aan mij

zijn toevertrouwd

die mijn pupillen zijn

waar ik voor moet zijn

ze zijn uniek

elk met hun eigen verhaal

met hun eigen gevoel

bij de kerstmaaltijd

verteld dat ik ze

mensen vind

die een sterretje

bij zich dragen

die ik uniek vind

in hoe ze zijn

bij het weggaan

kwamen ze naar mij

om te vertellen

dat ik hun

lichtend voorbeeld ben


de nachtsterren

doven zullen

ze nooit

al zullen ze soms

beschaduwd door

een wolk

net iets minder

zichtbaar zijn

altijd zullen

ze komen

altijd zullen

de nachtsterren

het zijn

die me laten

voelend

dat jij

vanuit de hemel

naar me kijkt


knipoogje naar de maan

hand in hand

lopen onder de

deken van de nacht

kijken naar de sterren

die meer stralen

dan ooit

in een heldere winternacht

dicht tegen jou aan

gekropen

lijf aan lijf

knipoog

ik bij de eerste kus

stiekem

naar de maan


handen om de maan

eindeloze vlakte

geen mens

geen huis

om bij te schuilen

sterren stralen

gesluierd licht

heel stil strek ik mijn armen

de volle maan

met heel zijn kracht

handen als een kom gevouwen

langzaam vang ik de maan

in mijn handen

voel ik zijn kracht

oneindig door

mij heen gaan


maanlicht streelt het gezicht

ruw zand

kijken naar

de hemel

die zijn sterren toont

kijken naar jouw gezicht

dat in de maan

oplicht

raken van handen

stil dwalen

stil staan

bij de dag

die begint

maanlicht

dat verlangen

laat ontwaken

zacht streelt

het geluk

mijn gezicht


ik houd de wereld in mijn hand

groeien

als een kind

dat een groeispurt

doormaakt

die ineens zomaar

meer is

dan hij kan zijn

groot gegroeid

de wereld

is me te klein

ik vlieg hemelhoog

raak de zon

de sterren

de maan aan

om te ontdekken

dat de wereld

rust in

mijn hand


breng hem thuis

de nacht
komt langzaam
zijn armen
om de wereld sluiten
stil gaat ze staan
loopt voor het
slapen gaan
nog even naar het raam
stil kijkt ze naar de sterren
die daar altijd staan
in gedachten bij haar
zoon achttien lentes jong
opgeroepen tot soldaat
om te vechten in
een land dat
alleen voor haar
op een kaart bestaat
zacht fluistert ze
in de nacht
breng hem thuis
als het mag


straks gaat de nacht uit

vraag me soms af

wat er zal gebeuren

als de nacht uitgaat

krijgen we dan dag

krijgen we dan licht

of is er niets meer

wat ons raken zal

vraag me soms af

wat er zal zijn

als de nacht

niet meer bestaat

zou er dan alleen

maar sterren stralen

zouden er dan alleen

nog maar

dagen zijn


liefdeslichtjes op het dak

in de nacht

de sterren die me

begeleiden

naar de dag

de maan die

voluit lacht

kom ik aan

na een nacht

vol werk

zonder er bij

stil te staan

net voordat

ik de parkeerplaats verlaat

zie ik het staan

in neonletters

die twinkelen in de nacht

of ik met hem wil trouwen

hij wacht al zo lang


de hele kleine sterretjes die je geeft

de hele kleine sterretjes

die je me geeft

door gewoon

jezelf te zijn

de pareltjes van de lach

die je tegen me zegt

heel stil zomaar

onverwachts

de zon die me raakt

ineens weet ik het

mijn hart heeft

het liefhebben

niet verleerd


ik denk in de nacht

(stille sterrenkussen)

in de nacht

sta ik nog even buiten

te kijken naar

de wereld

die slaapt

de nacht heeft zijn

deken opengehaald

aan de maan

hij laat zijn sterren stralen

hij laat het licht

nog zichtbaar zijn

ik denk in de nacht

aan jou aan mij

ik stuur zachtjes

mijn gedachten

die je raken gaan

ik wil heel stil

heel gewoon

even bij je zijn


als het gaat vriezen

als het gaat vriezen

in mijn leven

omdat even

geen zon meer

in mijn leven staat

kijk ik onbewust

naar de sterren

die er staan

even zie ik de

lichtjes die

er altijd zijn

dan besef ik weer

dat het goed is

dat het even vriest

dat er even geen

zomer kan zijn


donker als de nacht

het verleden

nooit door mij

bestreden

nooit door mij

aan gedaan

ik heb het altijd

laten liggen

waar het lag

ik heb nooit

mezelf afgevraagd

wat ik er mee moet

donker als de nacht

waarin ik geen

sterren zie staan

nu ineens

het verleden

dat zich opdringt

dat ineens

zomaar weer

in mijn heden

blijkt te bestaan


laat me niet zwemmen

laat me niet zwemmen

met het gevoel

van verloren zijn

laat me niet verdwijnen

in de nacht

waarin geen sterren zijn

laat me niet mezelf

verliezen

deze nacht

laat me er zijn

vergeet niet

dat ik voor jou

ook de liefste kan zijn


ik zie de sterren lachen

ik zie de sterren lachen

ik hoor langzaam

de stem van het gevoel

dat me toespreekt

dat er meer komt

dan er kan zijn

ik hoor langzaam

dat je meer voor

me voelt

ik merk jouw hunkering

ik merk dat je er zal zijn

ik voel heel langzaam

de liefde

die tussen ons

meer dan ooit

aanwezig kan zijn


de maan bescheen mijn pad

terwijl ik op weg was naar de zon

me afvroeg waar het

einde van deze reis zou zijn

bescheen de maan mijn pad

bleek er ineens

sterren te staan

terwijl ik op weg was

naar de zon

de dag

bleek in de nacht

de wereld nog mooier te zijn

dan ik dacht


de maan met haar verloren herinnering

de maan

staat hoog aan de hemel

met haar verloren herinnering

aan de dagen

die in de zon

bleken te bestaan

beschenen door de sterren

staat ze daar te staan

zonder dat iemand het ziet

laat ze haar

eenzame traan

vallen

op de aarde

er is een regendruppel

ontstaan


ik zal de sterren strelen

in deze nacht

zal ik stil

de sterren strelen

die er zijn

ik zal de sterren kussen

als ik ze zie

om zo in gedachten

bij jou te zijn

omdat ik je altijd

in mijn gedachten zie


straks zullen de sterren stralen

straks zullen de sterren stralen

straks zullen de sterren

hun magische glans laten zien

straks zomaar

ineens zullen ze

laten weten

dat ze er willen zijn

straks zullen de sterren stralen

straks ineens

zal alles

omringt door magisch licht

de wereld zien


de sterren doven hun licht

de sterren doven hun licht

langzaam

treed de nacht binnen

in mijn leven

langzaam

gaat het zoals

het moet gaan

de sterren doven hun licht

ik besef ineens

dat er meer duisternis

kan ontstaan

dan ik ooit

beseffen wil

de sterren doven hun licht

ik laat het gaan

ik vind het goed

zoals het gaat


wij samen op het strand

wij samen op het strand

hand in hand

samen kijken naar

de sterren

die ons omringen

de maand die

langzaam

over ons waakt

dan ineens

jouw mond op de mijne

zonder dat we

iets hebben gezegd

verdwijnen we

van de wereld

gaan we op

in elkaar


lange wandeling door de nacht

na de maaltijd

die we aten

vertelde je mij

dat je met mij

niet verder wilde

omdat je niet

genoeg om me gaf

er nog niet aan toe was

om iets aan te gaan

ik heb mijn spullen gepakt

ondanks jouw aanbod

om me naar huis te brengen

ben ik gegaan

ik heb dat kolere eind

gelopen

in de stromende regen

met de tranen over mijn gezicht

maar de hemel

was vol met sterren

die mijn pad beschenen

zodat ik

ondanks de kilte

toch warm

van binnen was


de sterren vertelden hun verhaal

late nacht

aan het strand

met elkaar

liggen op onze ruggen

kijken naar de

sterrenpracht

luisteren naar jouw woorden

naar wat je zegt

ineens vertel je het verhaal

over de ster

die knipoogt

die naar je lacht

ik kijk met je mee

en het is gek maar waar

er is een ster die knipoogt

die langzaam verder gaat

dat het een vliegtuig bleek

te zijn

op weg naar zijn landingsplaats

was op dat moment

totaal niet

van belang

we begrepen elkaar


de zon komt op de sterren doven

de zon komt op

langzaam dooft de nacht

zijn nachtelijk licht

de sterren gaan slapen

heel voorzichtig

kruip ik

uit je armen

die me omhulden deze nacht

heel voorzichtig kijk ik

naar je

hoe je slaapt

ik kus je teder

zonder dat je ontwaakt

mijn dag

breekt elke keer

weer bijzonder

mooi aan

als jij naast me slaapt


de sterren zeggen jou niets

ik zit in de nacht

stil te luisteren

naar de sterren die mij

hun verhaal vertellen

over de zon

die komt

en die altijd in mijn

leven blijft

stille nachten

vragen van de tijd

jij komt naast met zitten

begint over de dag

die ons voorbij is

gegaan

ik luister

en besef

de sterren

zeggen jou niets

omdat jij hun taal

niet verstaat


als hij komt dan gaan de sterren stralen

nachtelijke kou

op het balkon

met allen maar

en ochtendjas aan

na een avond samen

door te hebben gebracht

het zoeken van lichamen

van warmte zonder de banaalheid van

de erotiek

gewoon samen zijn

met elkaar

als hij gaat

doven de sterren

om weer op te lichten

als hij weer er zal zijn


de sterren zeggen slaap zacht

terwijl ik

mijn laatste sigaret

van de dag rook

op het balkon

van de nacht

kijk ik naar jou

die langsgaat

die nog even zwaait

omdat we weer

samen waren

met elkaar

ik kijk naar jou

terwijl de sterren

zacht zeggen

in de nacht

slaap zacht

weet dat ik

morgen op je wacht


de sterren zijn even vergeten te glimlachen

late avond

de kou

omhelst me

ik kijk de wereld aan

ik vraag me af

wat ik moet

wat ik wil

ik wil mijn antwoord

vragen aan de sterren

maar die staan

alleen maar te staren

ze zeggen niets

ik kijk verder

vraag me af

waarom ze nu

niet glimlachen

zoals ze altijd doen

als ik iets vraag


doven we het licht

samen kijken

naar de sterren en de maan

die hun licht

vrijwillig geven

ik kijk naar jou

jij kijkt naar mij

arm in arm

gaan we samen

naar binnen

doven het licht

om samen te zijn


geef me de hemel

geef me de hemel

laat me de sterren zien

gaaf me de maan

geef me de zon

geef me alles

wat er kan zijn

laat me de

liefde weer

ervaren

zoals ik het nog

nooit heb gedaan

laat me bij je zijn

laten we het

aan durven gaan


zijn de sterren vergeten te stralen

het is geen duisternis

het is niet het aanraken

van de maan

het is niet het

verliezen van de dag

alleen het zijn

de sterren

die vergeten

zijn te schijnen

deze nacht


in de nacht van lichtjes

de nacht van lichtjes

steek ik aan

op het balkon

diverse lampjes

om zo het leven

te laten weten

dat ik er ook nog ben

de nacht van lichtjes

spreek ik langzaam

mijn eigen verhaal

tegen de sterren

de maan

ik spreek met

stilte de woorden uit

heb me lief

dit kerstfeest

geef me alleen

maar goeds


liefste de nacht slaapt

getrokken

aan het touwtje

dat de lichtjes laat branden

in de nacht

die sterren zijn genaamd

kijk ik door het

licht bevroren raam

zie dat de nacht slaap

zeg zacht

liefste je bent

onderweg naar

daar boven

ik doe het licht voor je aan


voor als ik de sterren ga kussen

als de dag

is gekomen

dat ik mijn ogen

sluiten moet

als het zo ver is

dat ik het licht

langzaam

uit mag laten gaan

hoop ik dat

je altijd naar de

sterren zult kijken

na die tijd

dat je beseft

dat ik daar zal zijn

ik zal ze kussen

ze laten oplichten

zodat jij weet

dat ik altijd

nog bij je

zal zijn


de nacht is oneindig lang

geen sterren

geen liefde

geen teken

gen zon

geen maan

de nacht is eindeloos lang


eenzame ster van liefde

hoog aan de hemel

staat nog steeds onze ster

die ik zie

als ik in de nacht

naar jou toe ga

ik zie hem stralen

de knipoog die hij geeft

hij verteld me

dat hij nog eenzaam is

omdat we nog niet

echt met elkaar verbonden zijn

hij geeft de belofte

dat we ooit samen

met elkaar

echt door het leven gaan

ik zwaai even

ik knipoog terug

over dit geheim

de belofte

zal ooit

worden ingevuld


gevangen in dagen van eenzaamheid

beslagen raam

van het moment

de dagen die

langzaam voorbij gaan

hij kijkt

naar de ontwakende zon

naar de in slaap vallende maan

de sterren die hun lichtjes doven

hij telt de dagen van de week

zet keurige streepjes

op de kalender

zodat hij weet

dat er weer een dag

in eenzaamheid

van zijn leven

voorbij gleed


meer zien dan er is

door de witte wereld lopen

kijken naar wat er is

de sterren hemel

die lacht

de maan die zijn

licht geeft

meer zien dat er is

dan alleen maar

dat wat ik echt zie

kijken vanuit het kind

het volwassen zijn

zien achter de

gesloten ramen

dat er meer is

dan men

soms kan zien


ik vraag me af

dilemma

in mijn leven

liefde voor even

omdat het duidelijk

maar voor even kan zijn

een leven zonder liefde

alleen voor altijd

de keus gemaakt

wetende

beter lief gehad

lief gevonden

dan voor

altijd spijt

dat ik jou

heb laten gaan


als de zon de sterren raakt

de dag doet zijn

mantel uit

ontmoet in het hete moment

de maan

kust hem traag

goede nacht

de vonken die

daardoor zijn ontstaan

maken dat de sterren

stralen

voor altijd


waar de sterren wonen

languit op mijn rug

kijken naar de hemel

met zijn maan

zijn sterren

ze stil vragen

of ze willen blijven stralen

nu jij naar ze

toe bent gegaan


gekomen met de sterren

de nacht

langzaam laten branden

aan de zon

die jij zult zijn

een toekomst

een leven in een land

waar je omringt

door liefde

altijd welkom zult zijn


laat me maar even, ik tel de sterren

heel rustig gaan zitten

zonder er over na te denken

zonder er bij stil te staan

in het zand van de zee

van het leven

in het diepste van de nacht

heel stil kijken naar

de hemel

die zijn lichtjes laat zien

rustig tellen

de sterren die er zijn

kijken of er nieuwe

engelen in de hemel

aangekomen zijn


zijn de sterren de ogen van de engelen

terwijl ik languit

in het zand lig

op het Noordzeestrand

kijk ik naar de hemel

die langzaam zijn lichtjes

aansteekt

ik kijk en bedenk me ineens

dat de sterren misschien

wel de ogen van de engelen zijn

omdat ze soms knipogen

in de nacht

alsof ze willen zeggen

wij waken over jullie

we houden de wacht


iemand houd de wacht

ergens aan de hemel

staat een ster

die altijd naar mij

knipoogt

me laat weten

dat ik ben

dat ik niet alleen

door het leven ga

iemand houd de wacht

over mij

waar ik ook ben

waar ik ook ga


als de sterren spreken

soms als je op het strand bent

moet je gewoon heel

stil zijn

luisteren naar

wat er zoal

door de nacht klinkt

als je dan heel stil bent

zul je de sterren

horen spreken

over de dingen

die er nog niet

zijn

Hits: 49