stillewoorden1

wat een vreemd hotel

open ogen

ze kijkt wat rond

vraagt dan

waar ze is

om het woord

hospice te vermijden

zeg ik maar

dat ze in een soort hotel is

waar ze lekker

tot rust kan komen

ze kijkt me aan

zegt danĀ  met

haar blik naar mij

dat ze het een vreemd hotel vind

waar ze nu in

verblijft


paars en wit

de paarse kleur

als teken van hoop

de witte kleur

van afscheid

mijn moeder hield er zo van

deze kleuren samen

op haar vaas

ik heb ze maar besteld

met de lint van

afscheid

om haar zo te eren

haar te laten gaan

met de bloemen in haar kleuren

waar zij altijd

zo verliefd op was


nu ze haar ogen wil sluiten

het leven hoeft niet meer

ze wil niet meer

het is genoeg geweest

ze besluit om niet meer te eten

ze heeft het nu gehad

ze ligt in bed

klein als een kind

ogen dicht

ze slaapt de slaap

van berusting

men wil nog zoveel

voor haar

maar ze zegt nu zelf

nu hoeft het niet meer

ik wil niet meer

laat me gewoon

mijn ogen sluiten

en vertrekken

naar daar waar ik

nu zo graag wil zijn


het is al niet meer mijn moeder

broze handen van de tijd

haar lichaam niet meer zo vol

als het ooit was

ze is klaar

ik ken en herken

haar allang niet meer

ik weet even niet meer

wie ze was

ze kan niet meer

ze wil nu gewoon gaan

ik sluit haar ogen

geef haar mijn laatste kus

zeg haar dat ze altijd

mij dierbaar blijft

maar ze hoort het al niet meer

zij is al niet mijn moeder meer

wat in dit bed ligt


en ik dek haar toe

rochelende ademhaling

geen woord meer gesproken

stil ligt ze daar

haar ogen gesloten

haar mond open

ze zegt niets meer

ik pak teder haar hand

kus haar op haar voorhoofd

zeg tegen haar dat ik haar laat gaan

streel nog een keer door haar haar

strijk langs haar gerimpelde wangen

en ik dek haar toe om te gaan slapen

in de hoop dat ze morgen

niet meer zal ontwaken

zodat ze voor eeuwig

verlost is van de pijn

die ze al zo lang in zich draagt


haar stem verdween

langzaam

verplaatst haar adem zich

naar een wereld

die niet meer is

ze kijkt naar de hemel

waar ze naar toe zal gaan

ze is stil

ze zegt niets meer

haar woorden klinken

al niet meer zoals ze wil

ze zegt maar niets meer

nu ze weet dat ze toch

haar weg moet gaan

naar de wereld

waarin ze niet meer

bij ons zal zijn


dacht ik even niet

de dokter staat aan haar bed

kijkt naar ons

wil beginnen met het gesprek

ik kijk hem alleen maar aan

zoals ik kan kijken

als ik dingen niet

wil die gaan gebeuren

mijn blik volstaat

ik loop met hem

mee de gang op

zeg dan tegen hem

dat gesprek over dat jullie

niets meer voor haar kunnen doen

gaan we dus niet houden met haar

ze weet wat er aan de hand is

maar het benoemen heeft geen zin

dan raakt ze alleen maar in paniek

ondanks dat jullie zo graag open zijn

houden jullie dit nu maar voor jezelf

mijn moeder gaat gewoon

zonder dit gesprek

haar weg

waarheen ze zal moeten gaan


revalidatie

telefoon mijn zus belt

verteld dat het ineens

heel goed met mama gaat

dat de arts heeft besloten

dat ze in de revalidatie gaat

de volgende dag al

gaan ze er mee beginnen

ze is super blij

ik zeg alleen ik kom er aan

het eerste wat ik doe

is de arts opzoeken

vragen waarom ze dit zegt

dit is een opleving meer niet

dan vraag ik of ze wel beseft

dat ze een stervende vrouw

naar de revalidatie wil sturen

of ze wel beseft dat dit

totaal geen zin heeft

even is het stil

dan kijkt de arts mij aan

zegt dan dat ze dat nu ook beseft

dat mijn moeder dus niet in

de revalidatie zal gaan

Hits: 31