streetart10

mijn hart heeft een thuis gekregen

ronddwalen zonder

ergens thuis te zijn

me overal thuis voelen

omdat ik me gewoon verbonden voel

met mezelf

maar de plek om te landen

om te zijn

was nergens te vinden

totdat jij mij liet zien

dat mijn hart in jouw hart woont

zodat ik nu ook ergens thuis

gekomen ben


de eenzame roos

ergens in deze stad

woont de mooiste roos

die ik ooit heb leren kennen

waarbij ik meer dan gelukkig ben

ik raak zijn tranen aan

in de stilte van nacht

ik laat zijn lach ontstaan

omdat hij dan weer even

zonder zorgen verder kan

deze eenzame roos

is mij zo dierbaar

dat ik zou willen dat ik

vaker bij hem

zou kunnen zijn


daar waar men schreeuwt om liefde

daar waar de stilte

de hartslagen van de liefde

laat klinken

lopen mensen te zoeken

naar dat ene in hun leven

daar waar de liefde

geen antwoord kreeg

maar alleen maar vragen

staat de liefde zo hard

te schreeuwen

dat niemand

het eenzame hart hoort

dat klopt met deze

ene vraag om liefde

te krijgen voor altijd


verborgen woorden

onuitgesproken woorden

woorden die niet meer

te zeggen zijn

gezichten die boekdelen spreken

omdat ze de taal van

de letters niet meer begrijpen

in gesproken taal

verbaasd opkijken

als mensen vragen

hoe het met ze gaat

verborgen woorden

die mensen alleen nog lezen

terwijl de ander

dichtbij ze staat


vergeten vleugels van zijn droom

achtergelaten

vleugels van het moment

waarin ik zijn ogen zag verdwijnen

waarin zag dat hij het vechten moe was

waarin ik las dat hij het opgaf

hij gaf mij als troost

zijn vergeten vleugels van zijn droom

zodat ik terwijl hij

zijn reis aanging naar het onbereikbare

voor mij

nog iets had

om voor te vechten

om nog mezelf

met hem te verbonden te laten zijn


vage lijnen van de liefde

getekende lijnen

in het leven waarin

de liefde staat beschreven

het vermengen van onze harten

onze liefde van alledag

verdwenen in gevoelloos zweven

op de slagen

van onze verliefde

harten


het zijn die ogen

overal waar ik loop

waar ik ben

zie ik die ogen

die me raken

die zeggen

dat ik niet ben

zoals men denkt te moeten zijn

de blikken die mij keuren

die zeggen dat ik er niet bij horen mag

die ik weersta

omdat ik weet dat er ergens

op de wereld die plek is

waar ik altijd weer

terug komen mag


verloren kijkt hij naar mij

mijn vader

die zijn grip op de wereld

aan het verliezen is

hij vraagt me om hem altijd

weer uit de mist te halen

omdat hij niet wil dat

zijn werkelijkheid van vandaag

in de mist verdwijnt

ik kijk hem met tranen in mijn ogen aan

omdat ik weet

dat ik hem niet uit

deze mist

halen kan


liggen als een baby

spelen met de

zonnestralen van het moment

waarin ik speel met de gedachten

van een kind

waarin ik mezelf langzaam

laat gaan

zwaaien met mijn armen en mijn benen

balanceren op de momenten van de dag

raak ik met mijn volle overgave

verstrikt

in jouw liefde

die mij steeds weer raakt


achtergelaten spoor

in de stad

waar altijd mijn liefde woont

waar ik als ik er ben

de stad zijn armen

om me heen voel slaan

waar ik nooit de eenzaamheid

voel die er soms zo hard

aanwezig kan zijn

heb ik mijn ogen aan de stad gegeven

om zo alles te zien

wat er speelt

om zo er altijd

ook als ik er niet ben

deelgenoot van te zijn

Hits: 29