vast3

nu ik niet meer wacht

zitten wachten

op de brieven die nooit komen

wachten op de woorden

die niet zullen worden gezegd

wachten op de armen

die mijn niet komen omarmen

wachten op iets dat niet komen zal

ben ik gaan wandelen

in de stad van het leven

waarin ineens meer

mensen zijn als ik

die niet meer wachten

maar zijn gaan leven

van dag tot dag


wachten op zijn dag

elke dag

kijkt hij mij met trieste ogen aan

vraagt me dan

of hij eindelijk op reis kan gaan

ik zeg altijd pap dat kan nog niet

jouw taak is hier nog niet volbracht

hij vraagt me dan

wanneer dat zal zijn

ik kijk hem aan

met de tranen in mijn ogen

zeg dan

pas als jij en ik

er klaar voor zijn

om uit elkaar te gaan


je had het gekregen

als ik had geweten

dat jouw hart te zwaar was

om te dragen met de pijn

die in hart woont

had ik mijn hart gebroken

om met mijn deel

 jouw  hart te helen van de pijn

zodat je  weer gelukkig zou zijn

omdat je dan  weet dat ik

bij je ben

je had het gekregen

als ik jou daardoor

had kunnen houden voor altijd


intens verloren

zittend in de stad

zie ik ze daar

staren naar de grond

waar niets te zien is

ze kijken niet meer

in elkaars ogen

bang voor de pijn

het verdriet dat er geschreven staat

ze weten beiden

dat hun liefde voor altijd

voorbij blijkt te zijn


na jou durf ik niet meer

de pijn van het verliezen

van het nooit meer aanraken

van jouw lichaam

niet meer in jouw ogen kunnen kijken

maakt me zo bang

om me opnieuw aan een ander te durven geven

bang om mijn lichaam

te laten aanraken door een vreemde

bang om mijn hart weer open te stellen

te bang voor de pijn die zal ontstaan

als ik jou door hem te verliezen

jou weer extra missen zal


ik zou voor jou huilen

als ik jouw verdriet

zou kunnen verlichten

dan zou ik voor jou huilen

dan zou ik al mijn tranen geven

om te zorgen dat jouw verdriet

sneller overgaat

ik zou het van je afpakken

zelf dragen in mijn hart

omdat ik het niet aan kan zien

dat ik jou zo veel verdriet doe

nu ik heb verteld

dat ik van jou weg ga


zijn bagage van het leven

het leven

was nooit lief voor hem

hij dwaalt door de straten

van het leven

met zijn bagage in zijn wagentje

in de hoop dat hij

misschien ooit

gelukkig zal zijn

het geluk hem aanraken zal

door het lot van de tijd


altijd jouw spiegelbeeld

altijd zie ik jou

als je loopt op straat

als wie je bent

en ook jouw spiegelbeeld

het beeld dat ik alleen maar ken

van de andere kant van jouw ziel

dat niet gezien is

door elke andere man

die jou ooit aanraakte

in de overtuiging dat jij

zijn ware prins

zou zijn


niet zijn lippen

niet zijn lippen

mogen mijn lippen raken

hij mag me zeggen

dat hij van mijn houd

dat hij mij aantrekkelijk vind

dat ik alles ben

maar niet zijn lippen

op mijn lippen

omdat ik daarop

nog steeds jouw afdruk

voel staan die je me gaf

toen je voorgoed

uit mijn leven bent gegaan


 

zoals alleen jij kan

onschuldig staan wachten

als of je er altijd al staat

jouw ogen bedekt met jouw zonnebril

omdat anders jouw liefde

mij verblinden zal

kijk ik naar jou

terwijl jij daar

nonchalant staat jezelf te zijn

waardoor ik weer besef

dat ik mijn zonnebril ook maar

moet opzetten omdat ik je

anders zal verblinden met

de liefde van mij


elke keer als je mij pijn doet

telkens de woorden

dat ik niets voorstel

de woorden dat ik oud ben

de woorden dat ik te dik ben

al die woorden

die mij keer op keer

weer pijn doen

doet me beseffen dat

jij het hebt over je eigen

onvolmaaktheid

dat je mij daarom probeert

minder te laten voelen

zodat jij je beter voelen kan


te goed in afscheid nemen

te vaak al dag gezegd

tegen de liefde die komt

maar nog vaker gaat

te vaak al beseft

dat ik met jou ook niet

gelukkig kan zijn

laat ik je gaan

met de woorden

dit was het dan

totdat jij zegt

nee dit is het niet

dit is pas het begin

van jou en mij

voor altijd


de hoogste bergen beklim ik voor jou

stralende ogen

als ik jou zie

mijn geluk kan niet op

nu ik weer bij je ben

dat ik je ontmoet

in de dagen van de herfst

ik omarm je elke dag

ben elke dag dankbaar

dat jij zomaar in

in mijn leven kwam


verlaten in deze dagen van geluk

stil gaan

zonder te vragen

of ik zal gaan

niet meer kunnen blijven

omdat het blijven

te veel pijn gaat doen

afscheid nemen met stille woorden

die niet worden gehoord

langzaam verdwijnen

uit het leven

dat ooit van ons samen was

het verlaten geluk

dat geen geluk meer gaf


mijn eerste nacht zonder jou

sluiten van jouw ogen

voor de dagen en de nachten

geen zon meer die jou gezicht

aanraken zal

langzaam verdwijn ik in de nacht

waarin jij niet meer zal zijn

waarin ik alleen

met mijn gevoelens

worstelen zal

zonder de troost

van jouw armen

die mij omarmen

in de nachten van eenzaamheid

Hits: 6