verdrongenw2

mijn pad met roze kleuren

het lopen van mijn pad

door het leven

is gekleed in het zwart

met de roze tinten van de liefde

die in sommige landen verboden blijkt te zijn

de liefde die ik altijd ontmoeten zal

in de uren waarin ik mezelf

vinden kan met mijn lief

die altijd bij mij zijn zal


omdat het leven zwaait

de dagen waarin ik mezelf

verloren ben

waarin ik de zon niet aanraken kan

vallen soms zwaarder dan ik

dragen kan

dan loop ik te dwalen

door de stad die ik zo lief heb

zie ik zomaar het mannetje

dat even naar me zwaait

breekt de lach door op mijn gezicht

voel ik de zon branden op mijn huid

weet ik weer waarom ik

zo graag in deze stad ben

omdat er altijd wel iemand is

die even naar je zwaait


rode tranen

ergens zomaar onverwachts

zag ik dit veld van rode tranen

in de stad waar het geweld

de liefde aanviel

waar zoveel mensen het niet

overleefden

waarin zoveel mensen hun tranen

van hun gezicht wisten omdat ze

niet meer hun geliefde aanraken konden

die niet meer mocht zijn

rode tranen in een stad

die weergeeft dat de liefde

uiteindelijk alles overwinnen zal


verloren gevoelens

elke stap die ik heb gezet

bracht me verder bij jou vandaan

ik liep en liep

daar waar ik niet moest zijn

ik vluchtte voor de liefde

die ik niet ontvangen kon

ik rende soms zo hard

dat ik je voorbij liep

bang voor het hart dat mijn hart

breken zou

totdat jij gewoon bleef wachten

totdat ik uitgelopen was

je opende je armen

ving me op toen ik dreigde te vallen

hing mijn renschoenen ergens op

zei alleen dat het rennen nu genoeg was geweest

dat ik thuisgekomen was


het luikje naar de hemel

nu mijn zorgen om onze zoon

me even teveel zijn mis ik je zo erg

omdat ik even niet met je praten kan

ik even niet kan zeggen wat me dwars zit omdat ik

nu zo verlang naar jouw berustende woorden

die zeggen dat het goed komen zal

wat zou ik  graag

even een luikje naar de hemel willen

waar ik dan even met jou praten kan

zodat mijn zorgen bij jou een  gehoor vinden

omdat we samen er wel uitkomen

wat het beste zal zijn

dus ik sluit mijn ogen

stel je een vraag

en voor ik het weet

komt er het antwoord

die jij mij geven zal


als je alles achter je hebt gelaten

de liefde was er nog steeds

toch het gevecht elke dag

met jouw verlangen naar  de alcohol die jou

in een voor mij vreemde deed veranderen

met jouw agressie

met jouw ineens teveel aandacht voor mij

liet me beseffen dat het zo niet veder kon

ik besloot daarom bij jou weg te gaan

jou te verlaten omdat ik met jou niet verder wil

op deze manier

ik liet alles achter door weg te lopen

van jouw drankverslaving

in de hoop dat jij mij daarin volgen zou

zodat we samen verder aan onze liefde

bouwen kunnen zodat we altijd samen


schreeuwen tegen muren

onbereikbaar

door de woorden die je zei

ik begreep niet eens wat je bedoelde

toen we door onze levens dwaalden

elk aan onze eigen kant van de weg

daar waar we elkaar niet konden bereiken

ik schreeuwde om jou te horen

jij schreeuwde naar mij terug

om mij te horen

om uiteindelijk samen te zwijgen

omdat we beiden begrepen

dat de muren tussen ons

niet weg te schreeuwen zijn


lief slapen

in de straten van het leven

liggen ze lief te slapen

de uitgestotene van het leven

ze dromen hun verloren levens

waarin ze eens gewoon zichzelf waren

waar ze een leven voor zich hadden

waarin ze dromen geloofden

dat ze het zouden maken

ik zie ze zo vaak liggen slapen

op bankjes waar dan ook

op plekken waar ze een soort van

huisje hebben gemaakt

altijd hun winkelwagentje bij zich

waarin hun belangrijke spullen zich bevinden

ik kijk het aan en besef wederom

dat het soms in een leven ineens

heel bizar kan gaan


hier zijn we dan

hand in hand

kijken naar daar waar

niemand meer is

daar waar de liefde

zijn gezicht vorm geeft

aan dat wat hij dacht wat liefde was

daar waar iedereen  met een

zwaar gevoel staat te kijken

naar diegene die ons verlaten heeft

ik sta daar zonder jouw hand

omdat jij het bent

die mijn liefde met zich meenam

naar daar waar ik met jou niet

samen kan zijn


in haar wereld van de dag

observerende ogen in de metro

mijn gedachten volgden haar

ik zag haar binnenkomen met haar

boekje en haar fles bier in haar hand

ik keek haar aan

zag het leven geschreven in haar gezicht

waarin haar verdriet gevangen zat

ik keek naar haar

zag haar een heel klein boekje lezen

een verhaaltje voor een kind

ze begon te huilen

pakte haar fles om haar verdriet te verdrinken

ik bedacht haar leven waarin het verlies

van haar kind centraal stond

waardoor ze verward door de alcohol

door haar wereld van de dag liep

Hits: 19