verdwalen5

praten over afscheid

twee mensen

gevangen in een beeld

die praten in het geweld

van de stad

samen nog een keer kijken

of het gaat 

samen besluiten

dat het beter is

om afscheid te nemen

van het leven met elkaar

ieder weer een eigen kans

op het geluk

van de dag

samen gaan ze ieder 

weer hun eigen weg

waar de liefde op hun pad

zal komen

waar ze weer 

in een hart gaan wonen

waarin ze zich

thuis voelen

komen


samen gaan we verder

onze schaduwen gevangen

in een moment van heel even

dicht bij elkaar

zoals we al jaren doen

ieder op zijn eigen pad

waar we elkaar weer kruizen

om zo weer samen verder te gaan

even maar stil staan in elkaars samenzijn

praten over heden

over verleden

maar altijd volop

genieten van elkaar

jij en ik

vrienden niet voor heel even

niemand die had aan zien komen

dat wij nog steeds

als beste maatjes

als beste vrienden

nog steeds 

samen door het leven 

gaan


schuilen in jouw jas

de koude nacht

haalt me in

ik weet niet meer 

waar ik schuilen kan

tegen de weergoden in

dan zie ik je daar staan

met je jas van metaal

ik kruip onder je jas

zodat ik geen last meer heb

van de regen en de kou

ik g slapen

in mijn dromen

waarin ik 

verlang naar jouw jas

waarin ik altijd

schuilen mag


beveiliging

mijn hart

bewaakt met de 

de beste beveiliging 

die er bestaat

alle dectoren

ingeschakeld

alles klaar gezet

om te voorkomen

dat jij bij mij 

binnen geraakt

toch is het je gelukt

al begrijp ik 

nog steeds niet hoe

je mijn hart hebt gekraakt

je hebt mijn wereld

op zijn grondvesten 

laten schudden

van onzekerheid

totdat je ontdekte

dat de beveiliging

jou ook weer buiten

sluit


terwijl ik stik in mijn tranen

mijn tranen

stromen rijkelijk over mijn wangen

ik weet niet anders dan dat het 

zo zal gaan

ik huil mijn tranen

omdat ik niet anders kan

ik stik in mijn tranen

ik stik van verdriet

ik weet niet meer

hoe ik zonder deze tranen

los kan komen uit

mijn verdriet


ik zie hem zitten

als een koning

op zijn troon

zit hij daar

te kijken naar dat wat

de anderen achter lieten

die daar al voor hem zaten

kijkend naar de mensen

onder hem

voelt hij zich een koning

van de straat

omdat het beeld 

al eeuwen oud

door zijn voedselrestanten

langzaam 

verdwijnen gaat


de wolven komen

na het geluk

langzaam

mijn deel aanreikt

komen de wolven 

eraan

om jouw hart te stelen

omdat men vind

dat wij niet samen gaan

de wolven met hun verscheurende tanden

die ons uit elkaar zullen scheuren

met hun oordelen

met hun onmogelijkheden

ik weet het

dat het gebeuren zal

toch zal ik met jou het aangaan

zonder enig gevoel van spijt


en jij komt nooit meer thuis

ik open mijn ogen

kijk de slaapkamer rond

raak even de plek van jou aan

voel dat je er niet ligt

ik sta op

hoop op de geur

van warm brood

van gebakken ei

van kaas

van verse koffie

loop de keuken in

zie je in gedachten staan

ik omarm

de leegte 

die er ontstaat

ik besef opnieuw

dat jij nooit meer

thuis komen zal


zo ver weg

te ver weg

om hem even 

te kunnen omarmen

om even bij hem

te kunnen zijn

te ver weg

om hem te zeggen

dat het goed komen zal

dat het leven

zijn weg

weer naar hem vind

net te ver weg

om hem te troosten

terwijl  

ik in gedachten

zo dicht bij hem ben


ik koester de dief

terwijl wij dromen

door de straten van de liefde

kom ik bij jouw hart aan

waar ik door het bord

verboden toegang

niet naar binnen mag gaan

ineens zie ik de dief

die alle verboden

overbodig maakt

die zijn gang gaat

de liefde

die zelfs de dikste sloten

kraakt


de woorden die sloegen

stilte die ontstaat

om de woorden die ji

laat zijn

stilte om de woorden

die meer stuk maakten

dan alleen een leven lang

ik keek naar jouw ogen

zag de leugens staan

ik hoorde het verdriet

van het niet meer beseffen

dat het niet anders zou zijn

stilte om de woorden

die zo hard sloegen

dat ik niet meer

kon zeggen

blijf maar bij mij

 

Hits: 20