verzonken1

ik geef me over

gevangen in jouw ogen

waarin ik al verdronken ben

voordat ik er in kijk

luisteren naar je stem

die meer melodie brengt

dan mijn hart verdragen kan

strelende handen

die mij meer laten beven

dat ik ooit heb gedaan

verzonken in mijn angsten

geef ik me over

om me door jou

te laten overmeesteren

omdat ik weet dat jij

altijd voor mij vechten zal


bedek mijn angsten

soms als de dag

zijn licht laat schijnen

verdwijn ik in het verlangen

van even niet mee willen doen

wil ik me koesteren in de

sluimering van de avond

omdat ik dan

even niet mijn

angsten

ontmoet


de levensklok

besef van het tijdelijke

kijken naar de klok

die telkens doortikt

zien van dat de dood

mijn ook op een dag halen zal

mijn levensklok

tikt zo zijn ritme

zonder dat ik

het soms besef

totdat ik ineens

achterom kijk

bezie wat ik

zo heb gemist


nooit meer zien

afscheid nemen zonder tranen

kijken naar jouw adem

die langzaam stopt

dan is het zover

de dagen gaan door

als in een roes

dan de kist gesloten

nadat ik nog een laatste keer

naar je kijken kan

het besef van dat ik je nooit meer zal zien

is er wel

maar ik begrijp de betekenis niet

pas een maand later

als de roes van het verlies wat is verneveld

weet ik wat je nooit meer zien

betekend


mag ik in je armen

de tijd is ons gunstig gezind

we zijn nog samen door

de liefde die er is

mijn liefde voor jou

is zo groot

dat ik je al mis

als je even weg bent

mag ik sterven in je armen

als ik moet gaan

zodat ik tot het laatst toe

jouw liefde

voelen kan


zomaar onderweg

gevangen dromen

van een moment

van het verlangen

verward door de gevoelens

die ineens ontstaan

waarvoor ik geen ruimte

nemen wil

staar ik naar jou

verlangende ogen

naar je liefde die je geven wilt

zomaar onderweg

weet ik niet meer waar ik heen moet gaan

wil ik vluchten in je armen

wil ik vluchten naar het leven

waarin ik zo gelukkig ben


omdat jij thuis bent

verwarring alom

omdat ik niet weet

wat ik moet

nu ineens het leven

niet meer zo lief lacht naar mij

waarin ik niet meer zomaar

bij mij zelf kan zijn

loop ik door de straten

van de stad

kom ik bij ons huis

waar ooit ons thuis was

kijk ik omhoog naar ons raam

zie dat jij terug gekomen bent

omdat jij net als ik

niet meer zonder onze liefde kan

ik ren naar boven

zie je staan met je armen wijd open

waarin ik vlucht

in diepste verlangen

waarop jij zegt

mag ik thuis komen

bij jou

ik kijk je aan zeg de woorden

welkom thuis liefste

laten we het licht nu maar doven

in de gang


als morgen komt

sla even maar geen

armen om mij heen

laat me maar even

weer voelen wat het is

als je niemand denkt te hebben

als morgen komt

mag je er weer zijn

omdat ik even

weer bij mezelf

wil zijn


als de morgen komt

in mijn armen

mag je nog even liggen

nog even hou ik je stevig vast

nog heel even

de laatste woorden

die we moeten zeggen

het dank je wel voor dat je

bij mij wilde zijn

dat je mijn leven vulde

met jou

dan zwijgen we samen

totdat morgen komt

waarop jij je besluit

om de volgende morgen

niet meer

te begroeten

uitkomen laat


laat het maar komen

trage stappen

door het leven

omarmen van mijn dagen

geen stille getuigen

van wat komen zal

alleen de dromen

die niet aangeraakt worden

alles stiller dan stil

waarin ik soms

zomaar het laat komen

om het weer te laten gaan

Hits: 51