verzonken3

alsof ze straf hebben

gevangen in

kooien staan ze daar

omdat men ze wil

schoonmaken

maar ik zag

ze daar zo verloren staan

dat ik meteen dacht

dat ze straf hadden

dat ze daarom in een

strafkamp

waren gedaan


is dit het trapje naar de hemel

soms wil ik even

gewoon weer bij je zijn

je aanraken

in de dagen

dat ik je zo mis

soms wil ik even

gewoon de wolken

aaien om zo

je een knuffel te geven

daarom vraag ik me vaak af

bij een trapje dat ergens

onbewaakt staat

is dit soms het trapje naar de hemel

zodat ik even jou

weer aanraken

mag


gevechten van heel lang

woorden knallen

tegen de muren

van onbegrip

vragen die

antwoorden krijgen

in ellenlange verhalen

die geen antwoord geven

gevechten om

te worden begrepen

om te verstaan

wat er word gezegd

in de uren

dat we soms zwijgen

moe van de woorden

die niet worden gezegd


wachten in de schaduw van de dag

als zo vaak

sta ik te wachten

op de liefde die

komen zou

maar die vergat

de plek op te schrijven

zodat ik wederom

in de wachtkamer van de liefde

sta te wachten

totdat de liefde

mij komt halen

zodat de schaduw

van de dag

veranderd in de zon

van alledag


speel het lied van verlangen

dromen

in gedachten

de liefde die

we samen vonden

maar verloren

door het

niet meer kunnen luisteren

naar de melodie van ons samen

speel het lied van verlangen

waarin we elkaar vonden

voordat mijn hart

jouw hart verloor


geur van leven

gevangen in de geuren

van de dag

die langzaam

vervagen

in de late uren

lopen door de tijd

zodat de geur

van zoetigheid

mijn hart

meer raakt

dan de wind

ooit heeft gedaan


verschillende werelden

ineens viel het me op

de slaper en de werker

beiden hun eigen plek gezocht

de werker keurig

in het gelid

zoals het hoort

netjes een klein stukje

in de wereld in genomen

de slaper

die door het leven zwerft

neemt gewoon zoveel ruimte in

als hij nodig heeft

zodat hij krijgt

wat hij vind dat hij

verdient


stilleven

gevangen beelden

van een leven

dat je dagelijks ziet

gevangen in een tableau vivant

waarin je

ineens dat wat

je altijd ziet

ineens echt ziet


wachten totdat

niet wetende

wat er komen zal

geen gevangen

gevoelens van

het moment

onzeker wachten

nonchalant

kijken

naar dat wat

misschien

hem ook

raken kan

in dit moment


jouw woorden

rennen door het leven

om samen aan de rivier

te kunnen onthaasten

kom ik buiten adem

aangerend

terwijl ik

mezelf op de rem hoor trappen

kijk ik in je stralende ogen

die wijzen op wat jij deed

terwijl ik me haastte naar

onze date

je schreef met krijt

dat je me mist

in het leven

omdat ik zo vaak

aan dingen en jou

voorbij ren

 

Hits: 47