was1

 

laat er licht zijn

stilte van het

niet meer kunnen praten

het luisteren naar

niets meer dan

wat ik horen kan

stille slagen

van alleen nog maar

mijn hart

dat radeloos

de nacht ingaat

omdat jouw hartslag

niet meer

naast de mijne

slaan mag


er is een engel weggevlogen

gedachten aan

de dagen dat

de dagen nog dagen waren

de nachten nog nachten waren

raak ik verzeild in een onmogelijk

gevoel van geen grip meer hebben

op de wisseling van dag en nacht

ik zit gevangen in de schemering

van het loslaten

omdat mijn engel

is weg gevlogen

naar het niet meer

te bereiken land


langzaam naar boven klimmen

terwijl ik

nog lig bij te komen

van de gigantische klap

die ik heb gemaakt

in het duister

de grond onder mijn

voeten is weggevaagd

kijk ik omhoog

naar het licht

waar ik de handen zie

die mij zullen dragen

ga ik langzaam

op mijn knieën

het gevecht aan

om weer volop

in het leven

te staan


de tijd en zijn tweestrijd

gevonden

in het verloren moment

van niet meer samen

zijn

gevangen tranen

breekbaar als glas

die maar steeds weer

schijnen te helen

deze barst zo enorm groot

dat ik me afvraag of hij

nog helen zal

zie ik langzaam

zich gaan sluiten

met zijn tranen

in zijn wedstrijd

met de tijd


stille stilte van de stilte

trage trillingen

van de stilte

die langzaam

de ruimte vult

geen geluid

dat mij nog raken kan

geen woord

dat nog klinkt

stille momenten

van beseffen

dat deze stilte

onvermijdelijk blijkt

te zijn


 

ik daag hem uit

onverwachts

is hij van me afgepakt

mijn lief die

ik altijd weer zag

die altijd in mijn leven

was verbonden

met dat wat ik voelde

wat ik deed

nu hij is weg gegaan

zonder dag te zeggen

zonder dat ik hem

nog zeggen kon

dat ik zoveel van hem hou

zit ik verloren

in mijn wereld van onbegrip

schreeuw ik tegen de hele wereld

dat ik hem uitdaag

om mijn liefste weer

terug te geven

daar waar hij hoort te zijn

dicht bij mij


verdwenen engel van mijn liefde

samen verbonden

in de liefde

die eeuwig zou blijven duren

gevangen armen

die elkaar niet

los wilden laten

woorden die niet

meer met elkaar

konden praten

stille momenten

van verlangen

die steeds luider schreeuwden

maar die niet werden gehoord

verdwenen engel van mijn liefde

omdat ik mijn liefste verloor


het zijn mijn tranen

al stormen ze soms

zomaar over mijn wangen

zonder dat je het begrijpt

dan zijn het mijn tranen

van het verdriet

dat je niet ziet

het zijn mijn

mooiste bezit

omdat ik zo

met jou kan delen

wat ik het

meeste mis


mijn engel is vertrokken

zwaaiend 

in de nacht

zie ik hem soms

zomaar even langs gaan

hij zwaait even naar mij

geeft mij zijn lach

dan zwaai ik 

even terug naar de sterren

waar ik weet dat

mijn lief

op mij wacht


om de stilte te doorbreken

thuiskomen in een huis

wat niet meer als thuis voelt

de stilte van nu

maakt me elke keer weer

zo triest

ik worstel met de uren

als ik thuis moet zijn

om de stilte te doorbreken

als ik thuis kom

heb ik de radio aangezet

begin ik te zingen

als ik mijn eerste stap

over de drempel zet

om zo mij zelf weer thuis te voelen

in het huis

dat nu even geen thuis

blijkt te zijn


lange uren van ontwaken

opstaan in de ochtend

met een hoofd vol zwaar gevoel

een nieuwe dag die ik

mag aanraken

al vraag ik me soms af

voor wie ik dat nog doe

lange nevels van gemis

die me soms de hele dag

omarmen

raken dan verstrikt

met mijn gevoelens

van ontwaken

dat het soms lijkt

alsof er op deze dag

geen ontwaken is

Hits: 22