westerborkpad14

de lijnen van mijn tranen

de verloren tranen die als

jaarringen mijn gezicht tekenen

zijn mijn beloning van het leven

ze geven aan dat ik

het leven in al zijn zijn

heb omarmt

dat ik er in mee ben gegaan

dat ik heb liefgehad

dat ik verloren heb

de lijnen van mijn tranen

maken de lijnen van de lach

extra zichtbaar


even schuilen in jouw armen

heel even maar

mezelf verliezen

in de armen van jou

even maar schuilen

voor de waanzin

van de wereld

omdat ik het even niet

meer trek

even maar bij jou zijn

om me weer even

veilig te voelen

door bij jou te zijn


rusten in de gedachten aan morgen

gesloten ogen

die niet meer open gaan

omdat de tijd die was

verstreken is

in de worsteling tegen de tijd

rusten in de gedachten

aan morgen

die niet meer komen zal

sloot ik mijn ogen

om voor altijd

weg te gaan


omdat het moest

het was even onzeker

of op de kale vlakte van mijn hart

nog wel iets van liefde

te vinden was

totdat jij mijn hand aanraakte

de vonken oversloegen

zonder iets te hebben gezegd

de stilte ineens

intens aanwezig was

ineens bleek

dat er nog genoeg liefde

in mijn hart

aanwezig was


eenzaam rondlopen

rondlopen

zonder iets te zeggen

het verloren hart

dat niet meer

te helen is

verdwaald in de liefde

die maar niet komen wil

loop ik eenzaam rond

te dwalen

totdat iemand

mijn hart wederom

aanraken wil


je liet onze ring liggen

nadat we de woorden

die we zeiden

niet meer konden begrijpen

het begrip voor elkaars gevoel

was verdwenen in de strijd

om het gelijk krijgen

keek ik naar de rand van de tafel

waar jouw ring lag

die je van mij had gekregen

als teken van eeuwig

bij elkaar zijn


de eeuwige vraag

de eeuwige vraag

die in mijn ogen

geschreven staat

waarop het antwoord

iedereen schuldig blijft

raak ik soms even

in mijn gedachten aan

met de wetenschap

dat dat antwoord

nooit meer komen zal


tot zwijgen gebracht

omdat ik niet mocht zeggen

wat ik wilde zeggen

mijn levenskracht

werd tegengehouden

door de beslissingen van jou

besloot ik om

me vrij te vechten

voor altijd

om zonder jou

mezelf de kans te geven

te zeggen

wat ik altijd al zeggen wou


de schaduw van de sterkste

stilstaan

bij jouw dag van gaan

stil staan bij de tranen

die mij dieper raakten

dan ik zeggen kan

verloren staren

naar de stille momenten

van jou en mij

besef ik

dat ik nog altijd

jou voel in een

deel van mij


geschreven woorden die niet gelezen zijn

er zijn zoveel

woorden geschreven

in mijn hart

in mijn ogen

in mijn ziel

die men nooit heeft gelezen

die men nooit heeft gezien

zoveel gedachtes

die zijn gevangen

in de verloren tijd van toen

zoveel liefde die is verdwenen

omdat de geschreven woorden

niet gelezen zijn

Hits: 6